Mariusz Orłowski, Puławscy zielonoświątkowcy. Drukuj
wtorek, 08 styczeń 2019
image_001.jpgZielonoświątkowcy. Słów kilka na temat pracy Mariusza Orłowskiego Puławscy zielonoświątkowcy. Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Puławach w latach 1991-1995, Wydawnictwo Naukowe „Semper”, Warszawa 2018.

Mariusz Orłowski, teolog, pedagog kultury, polonista, doktorant Instytutu Ekumenicznego KUL, przed laty zaangażowany w działalność ruchu zielonoświątkowego na Lubelszczyźnie, podjął próbę przedstawienia historii tegoż ruchu na przykładzie zboru zielonoświątkowego w Puławach. Posiłkując się bogatą literaturą, a także bazując na osobistych wspomnieniach związanych z posługą pastorską w zborze KChWE w Puławach, Autor pracy przybliża Czytelnikowi historię i działalność tej wspólnoty eklezjalnej w latach 1991-1995 oraz prezentuje najważniejsze osoby zaangażowane w tym czasie w działania misyjno-ewangelizacyjne zboru. Jak podkreśla jeden z recenzentów, praca M. Orłowskiego stanowi cenne narządzie i wzorzec w dalszych badaniach pentekostalnego fenomenu w naszym kraju.

Celem mojej recenzji nie jest szczegółowe omawianie treści pracy. Pragnę jedynie zwrócić uwagę na poznawczo-historyczną wartość publikacji.
Początki ruchu zielonoświątkowego na świecie sięgają przełomu XIX i XX wieku, a w Polsce okresu międzywojennego. Autor w oparciu o zgromadzone materiały archiwalne oraz dostępną literaturę przedmiotu ukazuje genezę tego ruchu zarówno na świecie (Stany Zjednoczone, Norwegia, Szwecja, Anglia, Niemcy), jak i w Polsce, koncentrując swą uwagę głównie na Kresach Wschodnich, gdzie w 1929 roku w Starej Czołnicy k. Łucka nastąpiło zjednoczenie działających dotychczas w rozproszeniu zborów zielonoświątkowych z Kresów i Polski centralnej. Ich działalność, głównie ewangelizacyjną, przerwał wybuch II wojny światowej. Po jej zakończeniu działalność została wznowiona. Pojawiły się jednak problemy natury politycznej – w 1950 roku zostali aresztowani działacze Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej (taką nazwę przyjęli zielonoświątkowcy podczas zjazdów w Bytomiu i Łodzi w 1945 roku), których oskarżono o szpiegostwo na rzecz imperializmu angloamerykańskiego. Dopiero śmierć Bolesława Bieruta w 1956 roku pozwoliła na dalszy, względnie niezakłócony rozwój ruchu zielonoświątkowego w Polsce.
Główną doktryną ruchu zielonoświątkowego jest wiara w chrzest Duchem Świętym. Wydarzenie to opisano w Dziejach Apostolskich, a jego pamiątka obchodzona jest w Kościele katolickim jako święto Zesłania Ducha Świętego, potocznie określane jako Zielone Świątki. Od tej właśnie potocznej nazwy pochodzi określenie „zielonoświątkowcy” w odniesieniu do osób ochrzczonych Duchem Świętym, a więc wyróżniających się spośród tradycyjnych chrześcijan darowanym im przez Boga charyzmatem.
Za wiodącego teologa zielonoświątkowego na przełomie lat 80. i 90 XX wieku uznawano w środowisku KChWE Brytyjczyka Dereka Prince’a. Osobie tego charyzmatycznego nauczyciela Słowa Bożego i ewangelisty poświęca M. Orłowski jeden z rozdziałów swojej pracy. Rozdział ten stanowi niejako wprowadzenie do dalszych części publikacji, w których ukazana jest geneza i rozwój zboru Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Puławach.
Pracę misyjną w tym mieście poprzedziła zakrojona na szeroką skalę akcja ewangelizacyjna pod nazwą „Ewangelia dla Każdego”. Przebiegowi tej akcji i uzyskanym rezultatom poświęcony jest kolejny rozdział pracy. Propagatorzy akcji borykali się z wieloma problemami, takimi jak chociażby rozmowy przez telefon (z uwagi na powszechny w tych latach brak prywatnych telefonów w Polsce) czy spotkania z zainteresowanymi osobami. Często, o czym nie omieszkał wspomnieć Autor pracy, mieszkańcy Puław, widząc przed sobą młodych ludzi z Pismem Świętym (Biblią) w ręku, zamykali po prostu przed nimi drzwi, pomimo tego, że akcja „Ewangelia dla Każdego” wyraźnie dystansowała się od nauki głoszonej przez świadków Jehowy.
Upadki i wzloty puławskiej społeczności zielonoświątkowej opisane przez M. Orłowskiego na kartach książki stanowią zajmująca lekturę, ukazując wewnętrzne napięcia odnośnie takich spraw, jak nazwa ugrupowania czy kwestia przywództwa we wspólnocie. Pomimo wewnętrznych problemów, z jakimi borykała się wspólnota, przybywali nowi członkowie, odbywały się chrzty wiary (osób świadomie wierzących przez zanurzenie w wodzie), prowadzono działania o charakterze misyjno-ewangelizacyjnym, skutkiem czego stało się przekształcenie wspólnoty w zbór KChWE  „Oaza” w Puławach, co nastąpiło 30 października 1993 roku.
Dużą rolę w rozwoju zboru w latach 1993-1995 odegrało małżeństwo młodych misjonarzy – Rebekki i Benjamina van der Windt. Ich praca na rzecz zboru KChWE w Puławach została zauważona i należycie doceniona przez Autora publikacji. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na obficie cytowaną w książce M. Orłowskiego korespondencję małżeństwa van der Windt z Rodziną i Przyjaciółmi, która ukazuje obraz Polski w okresie transformacji ustrojowej widzianej oczyma obcokrajowców. W dalszych częściach pracy przedstawiono sylwetki innych misjonarzy i ewangelistów, którzy w omawianym okresie odwiedzali Puławy, wspierając tym samym rozwój zboru.
M. Orłowski zrezygnował z funkcji pastora zboru KChWE w Puławach w 1995 roku, a jego obowiązki przejął na początku Sławomir Borkowski, następnie Marek Tomczewski i w końcu Adam Chowicki, który pełni tę funkcję do dziś (dane z 2017 roku).
Uzupełnienie pracy Puławscy zielonoświątkowcy. Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Puławach w latach 1991-1995 (poza bogatą bibliografią) stanowią dwa aneksy: 1) zasady wiary Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej zatwierdzone przez Synod w 1992 roku, 2) kopia pisma pastora Edwarda Rutkowskiego, prezbitera naczelnego KChWE, do Wydziału Spraw Obywatelskich UW w Lublinie informującego o powołaniu w Puławach zboru KChWE.

Regina Smoter Grzeszkiewicz
< Poprzedni   Następny >
Kopiowanie zamieszczonych materiałów i ich wykorzystywanie bez zgody autorów jest zabronione 2002 - 2010. Wszystkie prawa zastrzeżone Niecodziennik Biblioteczny.